Αντιμετωπίζουμε το Πρόβλημα της Υπογεννητικότητας με πραγματικά και γενναία μέτρα στήριξης των γεννήσεων και της ανατροφής των παιδιών και της οικογένειας. 
Προστατεύουμε Αληθινά τη Μητρότητα και την Μητέρα. Καθιερώνουμε -Τρία χρόνια- άδεια μητρότητας, με αποδοχές και διασφάλιση της θέσης εργασίας της μητέρας. 
Καθιερώνουμε Ολοήμερους παιδικούς σταθμούς για όλα τα Ελληνόπουλα στην ηλικία των τεσσάρων, καθότι «Ο Πραγματικός Πλούτος μιας Χώρας είναι τα Παιδιά της».

Σπύρος Αντωνίου


Jan 09

Η ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ

Share

 

Ακούμε τον πλούσιο σε πάθος αλλά πάμφτωχο σε ουσία δημόσιο λόγο των κατεστημένων κομμάτων, των κόμματων δηλαδή που αντλούν την ύπαρξή τους από το υπάρχον καθεστώς, αυτό το καθεστώς που ψυχορραγεί χωρίς να μπορεί να πεθάνει.

Ένας κύκλος που κλείνει, η παθογένεια όλων των γνωστών πραγμάτων που μέχρι πριν δέκα χρόνια δεν έδινε αισθητά συμπτώματα αλλά τώρα πια, απειλεί όλους μας να μας λιώσει στο φοβερό κλείσιμό του.

Οι παλιοί ας θυμηθούν και οι νεότεροι ας μάθουν: ήταν ο Ιούλιος του 1974 όταν στις 20 αυτού του μήνα ο Τουρκικός στρατός παράνομα και βάρβαρα εισέβαλε στην Ελληνική μας Κύπρο.

Στις 24 του ιδίου μήνα η παλιά προδικτατορική πολιτική τάξη επανήλθε ως δήθεν κυβέρνηση εθνικής ενότητος και ανέλαβε τις ευθύνες του Ελληνισμού.

Υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο αυτή η κυβέρνηση όφειλε, ως πρώτο της καθήκον, να υπερασπίσει το Ελληνικό Πάτριο Έδαφος της Κύπρου.

Αντίθετα με ό,τι όφειλε να πράξει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η κυβέρνηση του, η Κύπρος αφέθει με ηχηρό τρόπο ανυπεράσπιστη.

Τα Τουρκικά στρατεύματα στις 14/08/1974 προήλασαν και κατέλαβαν συνολικά το 38% της Κυπριακής Δημοκρατίας,  με τον πρωθυπουργό Καραμανλή τον πρεσβύτερο να δηλώνει: η Κύπρος «κείται μακράν».

Η δεύτερη πράξη της μεταπολιτευτικής τραγωδίας που ως κύκλος γεμάτος παθογένεια τείνει τώρα να κλείσει, είναι η καταστροφή της παραγωγικής βάσης της Χώρας μας και η σταδιακή διάλυση της οικονομίας της.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ως πρώτος πρωθυπουργός μετά την δικτατορία επέλεξε να δώσει στους Τούρκους -Εθνικό Έδαφος (Κύπρος)- με αντάλλαγμα την από τους Δυτικούς προσφερθείσα είσοδο της Ελλάδος στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση, στην σημερινή δηλαδή Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σ’ αυτόν τον Ευρωπαϊκό δήθεν προσανατολισμό της χώρας θυσιάστηκε η Ελληνική Βιομηχανία και η Ελληνική Αγροτική Παράγωγη.

Οι δυτικοί δήθεν εταίροι μας δεν μας ήθελαν δυνατούς και οικονομικά ισχυρούς σ’ αυτό το υπό τους Γαλλογερμανούς ενωσιακό εγχείρημα.

Η βιομηχανία και ο αγροτικός τομέας μας «έπρεπε» να αδυνατίσουν μέχρι θανάτου έτσι ώστε το συνολικό Ελληνικό Οικονομικό Σύστημα να προσαρμοστεί στις κυριαρχικές δομές των Δυτικοευρωπαίων.

Την βρωμοδουλειά ανέλαβε πάλι να την κάνει ο πρεσβύτερος Καραμανλής.

Εφαρμόζοντας έναν εξωφρενικό τρόπο δανεισμού από τις τράπεζες, ο οποίος ανά τρίμηνο κεφαλαιοποιούσε τους τόκους υπερημερίας που προέκυπταν από τα πολύ μεγάλα επιτόκια και προβαίνοντας σε κοινωνικά αδικαιολόγητες αθρόες  κρατικοποιήσεις.

Ο πρώτος μεταπολιτευτικός πρωθυπουργός διέλυσε την Ελληνική Βιομηχανία και την Παραγωγική Εθνική Αστική Τάξη.

Έτσι ο αναβιώσας παλιός προδικτατορικός κόσμος μαζί με τα νέα φυντάνια από τα οποία «εμπλουτίστηκε» πήρε την εκδίκησή του έναντι των παραγωγών εθνοαστών οι οποίοι είχαν επιλέξει να συνεργαστούν με την δικτατορία και έδωσε δείγμα αρίστου διαγωγής στους αδηφάγους δυτικούς καπιταλιστές.   

Η αγροτική παραγωγή και η αλιεία μας έπρεπε και αυτές να εξαφανιστούν για να προαχθούν τα αγροτικά και αλιευτικά προϊόντα των δυτικών αλλά και των τριτοκοσμικών δορυφόρων, πρώην εν πολλοίς αποικιών των μεγάλων δυτικών χωρών.

Έτσι η λεγόμενη «κοινή αγροτική πολιτική» στην οποία υποτάχτηκε η χώρα μας ήταν η καταβολή φόρου θανάτου των αγροτών και των ψαράδων μας στον δυτικοευρωπαϊκό καπιταλισμό. 

Οι ποσοστώσεις στην αγροτική και αλιευτική μας πολιτική, η τιμωρητική αντιμετώπιση των πλεονασμάτων μας με την επιβολή προστίμων από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι επιδοτήσεις για την καταστροφή αμπελώνων και ελαιώνων και την διάλυση αλιευτικών σκαφών, όλα αυτά και πολλά άλλα επέφεραν την αποδυνάμωση των αγροτών και των ψαράδων μας που αιώνες τώρα δραστηριοποιούνται από γενιά σε γενιά στον Ιερό Ελληνικό μας Χώρο. 

Με την Κύπρο παραδομένη στην Τουρκική κατοχή του 38% του εδάφους της, την βιομηχανία και την αγροτιά της Ελλάδος τραυματισμένες σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές επιταγές, η χώρα μας συνάντησε την δεκαετία του 1990 μια σειρά από παραδοξότητες οι οποίες έθεσαν σε πάλη το Ελληνικό δαιμόνιο με τις δυνάμεις της δήθεν εκσυγχρονιστικής  πολιτικής.

Η ιδιοσυγκρασία του Ελληνικού δαιμονίου εκδηλώθηκε  την προαναφερόμενη δεκαετία (1990) κατά τρόπο θα λέγαμε μυστηριακό.   

Το -Ελληνικό οικονομικό υποκείμενο- με την βιομηχανία σχεδόν εξαφανισμένη και την αγροτική παραγωγή τραγικά αποδυναμωμένη, εμφανίζεται παραδόξως ρωμαλέο, στους τομείς των τηλεπικοινωνιών των τραπεζικών υπηρεσιών και σε μια σειρά από προσφορές εξυπηρετήσεων εγχώριας και διεθνούς μεσιτείας.

Εργαλείο αυτού του ξεπετάγματος του Ελληνικού καπιταλισμού ήταν το Εθνικό μας Νόμισμα η Δραχμή!

Η δραχμή μας είχε γίνει διεθνές νόμισμα και είχε ονομαστεί μάλιστα: βαλκανιοδραχμή.

Η βαλκανιοδραχμή μας κυριαρχούσε στις Βαλκανικές χώρες αλλά και εκτός αυτών.

Το Εθνικό μας Νόμισμα επέτρεψε στους δαιμόνιους νέους Έλληνες Εθνοαστούς Επιχειρηματίες, να εξαγοράσουν τηλεπικοινωνίες, από την Σερβία έως την Αρμενία και να φέρουν τις Ελληνικές Τράπεζες σε όλες τις χώρες της Βαλκανικής αλλά και πέραν των Βαλκανίων.  

Οι δυνάμεις του κακού τις οποίες τις εντοπίζουμε στους δυτικοευρωπαίους γραφειοκράτες καπιταλιστές και στους εγχώριους  -δήθεν Έλληνες- υπονομευτές της Ελλάδος, μας επέβαλαν την απώλεια του Εθνικού Νομίσματος Μας και μας έφεραν την τυραννία του ευρώ.

Αυτό που μας ισοπέδωσε ήταν το τρίπτυχο: χρηματιστήριο-ευρώ-ολυμπιακοί αγώνες. 

Με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου εξανεμίστηκαν οι αποταμιεύσεις των μεσαίων αστικών στρωμάτων.

Το ευρώ εξαφάνισε την διεθνούς βεληνεκούς δραχμή μας και στέρησε από την Χώρα μας την αυτόνομη και αυτεξούσια ικανότητά της να εκδίδει και να διαχειρίζεται το χρήμα.

Η ανάληψη και η εκτέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, πήγε την διαφθορά στα ύψη, κατασπατάλησε το δημόσιο χρήμα υπερχρεώνοντας την χώρα και έριξε την οικονομία στην άβυσσο.

Από κει και πέρα άρχισε η πορεία για το κλείσιμο του μεταπολιτευτικού κύκλου.

Μετά τις πυρκαγιές του θέρους του 2007, την αναρχία και τις καταστροφές στην Αθήνα του Δεκεμβρίου του 2008, με τον περίεργο θάνατο του αειμνήστου νεαρού Γρηγορόπουλου και τις με παράδοξο τρόπο επιβληθείσες εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, η Ελλάδα βλέπει την προοπτική του αφανισμού να προβάλει ως ρεαλιστική πιθανότητα.

Τα εγκλήματα της διακυβερνήσεως του Κώστα Σημίτη της δεκαετίας του 1990, που στο όνομα της ψευδαισθήσεως κάποιου εκσυγχρονισμού μας αποστέρησε από παραγωγικά και νομισματικά συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα ακολούθησαν η ατολμία του νεοτέρου Κώστα Καραμανλή και οι πράξεις παραδόσεώς μας στους δανειστές-τραπεζίτες δια του Γιώργου Παπανδρέου.

Η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου φιλοδόξησε να επιβάλλει το πρότυπο διακυβερνήσεως Γερμανικής κοπής, που είναι η συνεργασία συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατών. 

Αν και στο κυβερνητικό επίπεδο αυτό το πρότυπο παρουσίασε συνοχή στον τομέα της οικονομίας, δεν ήταν παρά η συνέχεια των όσων το πρώτο μνημόνιο του Μαΐου 2010 εισήγαγε, δηλαδή, η καταβύθιση της Ελληνικής Οικονομίας σε συνεχή εξάρτηση από τους δανειστές - τραπεζίτες.

Η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ μας «προσέφερε» την επίγνωση ότι, το ο,τιδήποτε προκύπτει ως δήθεν λύση από το κατεστημένο του μεταπολιτευτικού κύκλου που κλείνει, είναι αυταπάτη.

Ο κύκλος κλείνει και οι παθογένειες του αυτές οι οποίες οφείλονται στην βούληση των μεταπολιτευτικών παικτών που δεν δίστασαν να προδώσουν Εθνικό Έδαφος στην Κύπρο, να γκριζάρουν τα Ίμια, να εξαφανίσουν την βιομηχανία την αγροτιά και την δραχμή μας, απειλούν να φυλακίσουν όλους μας μέσα σ’ αυτό τον κύκλο και να μας αφανίσουν.

Πρέπει να αρνηθούμε τα πάντα και να τα ξαναρχίσουμε από την αρχή όλα. Να στηριχθούμε στις Εθνικές μας δυνάμεις κάνοντας έκκληση σ’ όλους τους Έλληνες  που βρίσκονται στο εσωτερικό της χώρας αλλά και όπου γης, για συστράτευση.    

Την στιγμή που η Χώρα μας έχει γίνει αποικία χρέους και στρατιές λαθραίων μεταναστών μας απειλούν, η εθνική ενότητα και η ανάληψη πρωτοβουλιών συνιστούν το Εθνικό μας Καθήκον.

Αυτονόητα δεν υπάρχουν ούτε κανενός είδους ταμπού μπορεί να μας υποτάξει.

Η αγάπη για την Πατρίδα που κινδυνεύει και για τον λαό μας που αφανίζεται είναι το μόνο που μας δεσμεύει.

Ο κύκλος της μεταπολιτεύσεως θα κλείσει με τον τρόπο που εμείς θέλουμε. 

 Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΖΗΣΕΙ

 

 Σπύρος Θ. Αντωνίου

 πρόεδρος του κόμματος 

«ΘΕΣΜΟΣ» 

Αθήνα, Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

 

 

Εκτύπωση

Γίνε

ΜΕΛΟΣ

Ακολούθησε το πολιτικό κόμμα ΘΕΣΜΟΣ και συνέβαλε στις δράσεις του κόμματος.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗ ΦΟΡΜΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ >>

Κάνε

Δωρεά

Συνείσφερε με το ποσό που επιθυμείς να κάνεις δωρεά στο ΘΕΣΜΟ.

Δωρεα θεσμοσ >>

Μπορώ να

Βοηθήσω

Πιστεύετε ότι μπορείτε
να βοηθήσετε με οποιονδήποτε
τρόπο τον  ΘΕΣΜΟΣ;

`ξεκινηστε εδω >>

Powered by Simple Web Design